تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٤

حقيقت، در بسيارى از آيات ديگر قرآن به چشم مى‌خورد. از جمله در سوره نوح آيه ده تا دوازده از زبان اين پيامبر بزرگ مى‌خوانيم:
فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ انَّهُ كانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَ يُمْدِدْكُمْ بِامْوالٍ وَ بَنينَ وَ يَجْعَلْ لَّكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ انْهاراً به آنها گفتم از گناهان خود در پيشگاه پروردگارتان استغفار كنيد كه او آمرزنده است، تا بارانِ آسمان را پشت سرهم بر شما فرو ريزد و شما را به وسيله اموال و فرزندان كمك بخشد و باغها و نهرهايى براى شما قرار دهد.
عناد قوم عاد كفار قوم عاد- مانند ساير كفار كه در برابر دعوت پيامبران، عناد و لجاجت به خرج دادند- در برابر هود پيامبر لجاجت به خرج داده، دعوت او را اجابت نكردند.
حضرت هود (ع) از قومش دو چيز خواسته بود، ترك خدايان دروغين و يكتاپرست شدن و ايمان به او. قوم عاد هر دو خواسته او را ردّ كردند. در مورد درخواست اوّل هود، گفتند: تو دليل و معجزه‌اى بر دعوت خود ندارى تا ما دعوت تو را بپذيريم. «١» و درباره ايمان به وى گفتند: «وَ ما نَحْنُ لَكَ بِمُؤمِنينَ» (و به تو ايمان نمى‌آوريم). آنگاه براى اينكه هود (ع) را بطور كامل مأيوس كنند گفتند: بعضى از خدايان ما به تو آسيب رسانده‌اند و به خاطر بدگويى و توهين به آنها بلايى از قبيل نقصان عقل يا ديوانگى به سراغت آمده است.
وقتى قوم عاد با عناد و لجاجت، پاسخ رد به دعوت هود دادند، او نيز پاسخى دندان‌شكن و محكم بدانان داد و خدا را به شهادت طلبيد، و نيز خود آنان را نيز بر بيزاريش از بتها