در معامله شهيد با خداى متعال نيز همين اركان معاملات عرفى وجود دارد. مشترى، خداوند، و فروشنده، رزمنده مؤمن است، كالا، جان و مال، و بها، بهشت و رضوان است.
البته با كمى دقت اين مطلب به دست مى‌آيد كه بطور يقين، معامله با خدا غير از معامله عرفى است كه در ميان مردم انجام مى‌گيرد، زيرا خدا به كسى محتاج نيست.
إِنَّ اللَّهَ لَغَنِىٌّ عَنِ‌الْعالَمينَ «١» همانا خداوند، از جهانيان بى نياز است.
لِلَّهِ خَزائِنُ السَّمواتِ وَالْأَرْضِ «٢» گنجهاى آسمانها و زمين مال خداوند است.
بعلاوه، آنچه در اختيار انسان است، اعم از نعمتهاى مادى و معنوى چيزى جز لطف و فيض حق تعالى نيست. انسان از خود چيزى ندارد تا به خدا عوض بدهد.
يا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ «٣» اى مردم! همه شما نيازمند به خدا هستيد.
پس معامله با خدا در حقيقت، بخشش و هبه بلا عوض از طرف خداوند به بندگان است و براى ترغيب مسلمانان به جهاد، آن را معامله (بيع و شراء) ناميده است. «٤» وجوب جهاد در تمام اديان‌ از مطالعه سرگذشت پيامبران (ع) اين مطلب روشن مى‌شود كه آنها و پيروانشان مأمور به مبارزه و جهاد با ستمگران بوده‌اند. آيه مورد بحث كه مى‌فرمايد: «وَعْداً عَلَيْهِ حَقّاً فِى التَّوْراةِ وَالْإِنْجيلِ وَالْقُرْآنِ» دليل بر اين است كه در زمان موسى و عيسى (ع)، جنگ با دشمن بر آنها و پيروانشان واجب بوده است.