تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٣
چهره روز مىپوشاند (و روشنايى روز را بر چهره شب مىتاباند). به يقين در اين آفريده ها بر مردمان صاحب تفكر، آيات و نشانههاى مشهود است.
ستونهاى نامريى در جمله «اللَّهُ الَّذى رَفَعَ السَّمواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها»، كلمه «تَرَوْنَها» صفت براى «عَمَد» مىباشد، بدين جهت معناى جمله چنين است: خداوند كسى است كه آسمانها را بدون ستونى كه ديدنى باشد، برافراشته است.
اين آيه يك حقيقت علمى را هويدا مىكند كه در زمان نزول آيه، بر كسى آشكار نبود، زيرا در آن زمان، هيأت بطلميوس بر جهان حاكم بود و آسمانها را به صورت كراتى تو در تو مانند طبقات پوست پيازى كه هر كدام بر ديگرى تكيه دارد، مىدانست.
حدود هزار سال بعد از نزول اين آيات، دانش بشر به اينجا رسيد كه كرات آسمان هر كدام در مدار و جايگاه خود، معلق و ثابت هستند، بى آنكه تكيه گاهى داشته باشند و تنها چيزى كه آنها را در جاى خود نگه مىدارد تعادل قوه جاذبه و دافعه است. اين تعادل جاذبه و دافعه به صورت يك ستون نامريى، كرات آسمان را در جاى خود نگه مىدارد.
زوجيت در گياهان يكى ديگر از شگفتيهاى آفرينش «زوجيت در گياهان و ميوهها» ست كه قرآن هزار و چهارصد سال پيش، پرده از روى آن برداشته است؛ در حالى كه «لينه» دانشمند و گياهشناس معروف سوئدى در اواسط قرن هيجدهم ميلادى موفق به كشف اين مسأله شد كه زوجيت در جهان گياهان يك قانون عمومى و همگانى است و گياهاننيز مانند حيوانات از طريق آميزش نطفه نر و ماده، بارورمىشوند و ميوه مىدهند.
يادآور مىشويم كه يكى ديگراز شگفتيهاى آفرينش كه دانش جديد بدان دست يافته است، مسأله زوجيت در تمام آفريدههاى هستى است. قرآن كريم در سوره «ذاريات، آيه ٤٩» به اين امر اشاره كرده است: