درس چهارم‌ حكمت زكات‌ خُذْ مِنْ امْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكّيهِمْ بِها وَ صَلَّ عَلَيْهِمْ انَّ صَلوتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ وَاللَّهُ سَميعٌ عَليمٌ (توبه، ١٠٣)
(اى رسول!) از اموال آنها، صدقه‌اى (زكات) بگير، تا (به اين وسيله) آنها را پاك سازى و پرورش دهى و به آنها (هنگام گرفتن زكات) دعا كن كه دعاى تو، مايه آرامش آنهاست و خدا (به دعاى مؤمنان) شنوا و (به مصالح مؤمنان) داناست.
زكات، نوعى ماليات اسلامى‌ يكى از آياتى كه فقها در وجوب زكات به آن استناد كرده‌اند، آيه شريفه «خُذْ مِنْ امْوالِهِمْ صَدَقةً ...» مى‌باشد.
زكات نوعى ماليات است كه بنابه نظر مشهور فقهاى شيعه به نُه چيز تعلّق مى‌گيرد كه عبارتند از: طلا و نقره مسكوك، شتر، گاو، گوسفند، گندم، جو، كشمش و خرما.
هر گاه اين نه چيز به حد نصاب خود كه مقدار دقيق آن در كتابهاى فقهى بيان شده است، برسد بر هر فرد مسلمان، واجب است كه زكات آن را به دولت اسلامى بپردازد. البته از دستور «خذ» در آيه مزبور، چنين استفاده مى‌شود كه رئيس دولت اسلامى مى‌تواند زكات را از مردم بگيرد، نه اينكه منتظر بماند كه اگر آنها مايل بودند، خودشان بپردازند. «١»