درس چهاردهم‌ خداوند، مؤثر حقيقى‌ لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دوُنِه‌ لايَسْتَجيبُونَ لَهُمْ بِشَىْ‌ءٍ إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ الىَ الْماءِ لِيَبْلُغَ فاهُ وَ ماهُوَ بِبالِغِهِ وَ ما دُعاءُ الْكافِرينَ الَّا فى‌ ضَلالٍ (رعد، ١٤)
دعوت حق براى اوست، آنانى كه جز او را مى‌خوانند هيچ پاسخشان را نمى‌گويند، همانند كسى كه دو دست به سوى آب برد تا آب به دهان رساند و نتواند كه آب به دهان رساند و دعاى كافران جز به گمراهى نيست.
مراد از جمله «لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ» اين است كه بايد دعا و خواستن، فقط از آنِ او باشد، بدون شك، استجابت دعا نيز از آنِ خداوند است، يعنى خدا همان طور كه عالم و قادر است، اجابت كننده دعا نيز هست.
مَثَل جالب‌ معناى جمله «وَ الَّذينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجيبُونَ لَهُمْ بِشَىْ‌ءٍ ...» چنين است كه مشركان بتها را مى‌خوانند در حالى كه بتها دعاى اين مشركان را به هيچ وجه اجابت نمى‌كنند، زيرا آنها اجسام بى جانى هستند كه نه شعور دارند و نه اراده، و نه مالك نفع و ضررى براى خود هستند.
مَثَل چنين كسانى مانند آن تشنه‌اى است كه از آب دور است و مى‌خواهد رفع تشنگى كند، ولى از اسباب و مقدمات سيراب شدن، هيچ يك را عملى نمى‌كند جز اينكه دور از آب نشسته و به اين اميد است كه آب به دهان او برسد كه هرگز به آب نخواهد رسيد.