عدّه‌اى مى‌گويند عمل نيك از هر كس سر بزند، اجر و پاداش دارد، چه كافر باشد و چه مؤمن. در مقابل عده‌اى ديگر معتقدند كه عمل نيك تنها ازمؤمن پذيرفته است و غير مؤمن هيچ اجر و پاداشى ندارد. ولى نظر صحيح اين است كه، كسانى كه آگاهانه و از روى دشمنى حق را انكار مى‌كنند، اعمال نيكشان باطل شده و از بين مى‌رود و در قيامت نيز به خاطر دشمنى و كفرشان مستحق پاداشى نيستند، چون كفر، نابود كننده اعمال نيك است. و كسانى كه جاهلانه حق را انكار مى‌كنند و حالت انكار و دشمنى هم دارند، آنان نيز كفر حقيقى دارند و اعمالشان تباه است، امّا كسانى كه جاهلانه حق را انكار مى‌كنند، و حالت انكار ندارند، بلكه اگر حق برايشان روشن بشود، تسليمند، اينان كافر واقعى نيستند و اعمالشان نابود نمى‌شود. البته اگر مقصّر باشند به خاطر تقصيرشان معذبند و عذرشان پذيرفته نيست. «١» بنابر بعضى از روايات، اعمال نيك كفار سبب تخفيف عذاب اخروى آنان مى‌شود و كفارى كه اخلاق نيكو داشته و اعمال خير از آنان سر زده، در قيامت عذابشان سبكتر است. از پيامبر خدا در مورد عبدالله بن جُدعان نقل شده:
عبدالله بن جدعان، از- مشركان معروف جاهليت- كم عذاب ترين اهل جهنم است.
پرسيدند چرا؟ فرمود:
چون او گرسنگان ر تعاليم قرآن (ج‌٦) كد ٤/١٢٢ ١٢٧ منابع و مآخذ ا سير مى‌كرد. «٢»