تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦١

نشانه‌هاى خدا را در جهان هستى مشاهده مى‌كنند و آيات خدا را به گوش مى‌شنوند، ولى قلبشان نه مى‌شنود و نه مى‌بيند؛ اينها همان مرده‌دلانى هستند كه زمينه و استعداد هدايت يافتن را از دست داده‌اند. قرآن آنان را چنين توصيف كرده است: دلهايى دارند كه با آن فهم نمى‌كنند و چشمهايى كه با آن نمى‌بينند و گوشهايى كه با آن نمى‌شنوند، آنها همچون چهار پايان، بلكه گمراه‌ترند. «١» ظلم بر خويشتن‌ ممكن است اين سؤال به ذهن آيد كه چرا قلب آنان كور و كر شده است؟ آيا اين ظلمى از ناحيه خداوند به آنها نيست؟ در اين آيه شريفه به اين سؤال جواب مى‌دهد كه خداوند عادل و نسبت به بندگانش رؤوف و رحيم است. اين خود بندگان هستند كه به خويشتن ظلم مى‌كنند. خداوند، نظام خلقت را بر اساس سنّتها و قوانين محكمى بنا نهاده است از جمله اينكه اگر كسى ظلم كند و از مسير بندگى، خارج گردد، به عقوبت ظلم و گناه خويش گرفتار خواهد شد و قلب او تاريك شده مى‌ميرد و گوش و چشم قلبش، كرو كور مى‌شود. خداوند بندگان را به وسيله عقل و پيامبران و اوليايش، از گناه و ظلم بر حذر داشته است. اينك، اگر بنده‌اى راه طغيان و ستم پيش گرفت و مرتكب گناه و ظلم شد و به نتيجه و عاقبت آن- يعنى كرى و كورى و دلمردگى قلب- گرفتار آمد، بايد خود را مقصر بداند. او به عاقبت ظلم خويش گرفتار آمده و نتيجه كِشته خود را درو مى‌كند و خدا يا ديگران را ظالم شمردن، خود ظلم و گناهى ديگر است.
قرآن، موعظه و شفاست‌ يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِى الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ (يونس، ٥٧)