تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٣
درس ششم دلبستگى به دنيا موجب عذاب آخرت إِنَّ الَّذينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَاطْمَأَنُّوا بِها وَالَّذينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ اولئِكَ مَاْويْهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ» (يونس، ٧- ٨)
آنها كه اميد ملاقات ما (قيامت) را ندارند و به زندگى دنيا راضى گشته و دل خود را به آن آرامش بخشيدهاند و از آيات ما غافلند به خاطر اين عملكردشان جايگاهشان جهنم است.
كفر اعتقادى و عملى در آيه شريفه مىفرمايد: كسانى كه به ديدار ما اميد ندارند و باور نمىكنند كه معاد و جزايى در كار باشد، دنيا گرا هستند. باور نداشتن آخرت، كفر است و اين خود به دو صورت است:
الف- كفر اعتقادى، كه شخص به هيچ وجه آخرتى را باور ندارد و براى دنيا و زندگى دنيا سرانجامى به نام آخرت، معتقد نيست و انتظار روز جزايى را نمىكشد. زندگى را فقط همين دنيا مىداند و مرگ را نابودى واقعى مىشمارد. چنين كسى را در اصطلاح كافر گويند.
ب- كفر عملى، كه شخص به آخرت اعتقاد دارد و مىگويد كه آخرتى هست و مرگ را انتقال از اين دنيا به جهان آخرت مىداند و روز جزا و پاداش را قبول دارد، ولى اين قبول داشتن رسوخ در قلب او ندارد تا او را براى روز جزا وادار به حركتى كند و از دلبستگىاش به اين دنيا بكاهد. اين چنين كفرى در جامعه اسلامى، نمونههاى فراوانى دارد. بسيارند مسلمانانى كه چنان با تمام وجود به دنيا چسبيدهاند كه گويا به معاد و روز جزا ايمان ندارند و بهشت موعود را در همين دنيا مىطلبند.