تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٦
موجب پيروزيهاى چشمگيرى- بعد از هر شكست- مىشد و شادمانى منافقان را به عزا تبديل مىكرد و آنها را در لاك خود فرو مىبرد.
منافقان از پيروزى مسلمانان، غمگين مىشوند إِنْ تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ (توبه، ٥٠)
هرگاه نيكى به تو رسد، آنها را ناراحت مىكند.
همچنانكه شكست مسلمانان شادمانى منافقان را در پى داشت، پيروزى و فتح مسلمانان نيز سبب غم و اندوه آنان مىگرديد؛ مخصوصا هنگاميكه مسلمانان غنيمتى به دست مىآوردند، منافقان آه حسرت مىكشيدند و آرزو مىكردند كه اى كاش ما هم در صحنه حضور داشتيم و سهمى از اين غنيمت مىبرديم.
آنها شكست و مجروح و كشته شدن در راه خدا را خسارت مىپندارند و هر گاه مسلمانان در جبهه شكست بخورند و افرادى كشته و مجروح شوند، آنها خوشحال هستند هم از اين جهت كه آن ضرر دامانشان را نگرفته است و هم بر خود مىبالند و با افتخار مىگويند كه ما قبلًا هواى كار خويش را داشتيم و جانب احتياط را از دست نداديم و در جنگ شركت نكرديم و الان ما محفوظ و سالميم و شما كه محافظهكار نبوديد، مجروح، شهيد و ... هستيد.