اين آيه، انسان را موجود آزاد و انتخابگر معرفى مى‌كند و عامل محّرك تاريخ را تغيير و دگرگونيهايى مى‌داند كه در انديشه هر فردى يا قومى پديد مى‌آيد و براساس آن مى‌تواند مسير نعمتهاى الهى را به سود خود تغيير دهد.
پس انسان برخلاف تفكرات مادى و التقاطى، محكوم جبر زمان و محيط، جبر وراثت و سرنوشت، و جبر تاريخ نيست. «١»