تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٧
هميشه شنواى درد دل دردمندان است و هيچ گاه در خود را به روى آنها نمىبندد. ناگفته نماند كه گريه كردن در مصيبتها و اندوهناك شدن با مقام صبر و تحمل، منافات ندارد و شكوه حساب نمىشود، زيرا انسان وقتى كه گرفتار مصيبت مىشود، اندوه به قلب او سايه مىاندازد و اشك از چشمهايش جارى مىشود. اگر صبور باشد، غم و اندوه مىخورد و در درون خود مىسوزد و زبان را از اعتراض و شكايت از خدا باز مىدارد.
آيه مزبور در مورد يعقوب (ع) مىفرمايد كه وقتى او خبر گرفتار شدن دومين فرزندش را شنيد، اندوهش دوباره شدت گرفت ولى زبان از نوحه گرى و اعتراض بست و غصه را فرو خورد و در درون سوخت و به كسى شكايت نكرد و به همين جهت، مستحق مدح و ستايش گشت. «١» نقل شده است كه پيامبر (ص) در مصيبت فرزندش ابراهيم (ع) گريه كرد و فرمود:
قلب، اندوهناك مىگردد و چشم اشك مىريزد و چيزى كه خشم خدا را سبب شود نمىگوييم، اى ابراهيم! ما غمناكيم. «٢» پاداش بزرگ نقل شده است كه يوسف عليه السلام از جبرئيل پرسيد: آيا از يعقوب خبر دارى؟
جواب داد: آرى. گفت: غم و اندوه او چگونه است؟ جواب داد: مانند غم و اندوه هفتاد مادر فرزند مرده (كه تنها يك فرزند داشته و مرده است). پرسيد: آيا براى تحمل اين غم و اندوه، اجرى دارد؟ جواب داد: آرى اجر هزار شهيد. «٣» در روايات فراوانى وعده داده شده است كه اگر انسان در هنگام مصيبت، صبر پيشه كند و فقط، پيش خدا شكوه ببرد و تنها درد دل و اندوهش را به او بگويد، خداوند به او اجر عظيم خواهد داد.