تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٤

بعضى از اهل تسنن نقل كرده‌اند كه يوسف (ع) تصميم بر گناه گرفت و يا تا حدى اقدام كرد «١» با مقام والاى او سازگار نيست و آيه شريفه به بهترين وجه آن را مردود مى‌شمارد.
افزون بر آن، اين آيه به ما ياد مى‌دهد كه اگر زمينه گناه پيش آمد، بايد سريع و قاطع تصميم گرفت و با ترديد و دودلى اجازه حضور و وسوسه به شيطان نداد، چه اينكه به محض ترديد، شيطان وارد مى‌شود و با ورود شيطان، لحظه به لحظه امكان پيروزى بر او كمتر مى‌گردد.
جواب پر معنا جواب حضرت يوسف (ع) حاوى نكات مهمى است از جمله:
الف- حكايت از توحيد خالص او دارد و نشان مى‌دهد كه در قلب او جز محبت خدا هيچ چيز ديگرى نبود. او نگفت من از عزيز مى‌ترسم يا از عذاب خدا مى‌ترسم يا اميد ثواب دارم. حتى نگفت «من» به خدا پناه مى‌برم بلكه گفت: «خدا پناهگاه است و بايد به او پناه برد». او جز خدا را نمى‌ديد.
ب- در ادامه فرمود: «او پروردگار من است». همان خدايى كه پناهگاه است، پروردگار من است و من به بتان و خدايان دروغين اعتقاد ندارم. «٢» ج- بعد مى فرمايد: «منزلت مرا نيكو داشته است». اين جمله، حكايت از اعتقاد او به توحيد افعالى خداوند دارد. او تنها خداوند را مؤثر مى‌داند و بقيه را اسبابى مى‌داند كه تأثير آنها فقط به اذن خداست و هيچ كدام مستقل نيستند. همسر عزيز از او به بهترين وجه پذيرايى كرده و شوهرش به او چنين دستور داده بود ولى يوسف آنها را واسطه مى‌داند و مى‌فرمايد كه خداوند مرا گرامى داشته و او بود كه شما را وا داشت تا مرا گرامى بداريد و اوست كه متولّى امور من است و در شدايد هم بايد فقط به او پناه برد.