مى‌كند بر اينكه دادن روزى بر خداوند، واجب است و در قرآن بطور مكّرر آمده كه يكى از كارهاى خداوند، روزى دادن به بندگان است. «١» اين اشكال وارد نيست كه چگونه مردم بر خدا حق دارند، زيرا خود پروردگار اين حق را بر خود واجب كرده، نه اينكه كسى از او طلبكار باشد. و نظاير اين مطلب نيز در كلام خدا يافت مى شود مثل اينكه مى‌فرمايد:
كَتَبَ عَلى نَفسِهِ الرَّحْمَةَ «٢» خدا رحمت را بر خود واجب كرده است.
وَ كانَ حَقَّاً عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنينَ «٣» اين حقى است كه بر عهده ما كه مؤمنين را يارى كنيم.
تلاش براى كسب روزى‌ آيا رزق و روزى هر كس از آغاز تا پايان عمر، تعيين شده و خواه ناخواه به او مى‌رسد، يا اينكه براى به دست آوردن روزى بايد تلاش كرد؟
بعضى افراد گمان مى كنند انسان نبايد براى كسب روزى كوشش كند، چرا كه روزى مقدّر است و به هر حال به انسان مى‌رسد، و به اصطلاح هيچ دهان باز بدون روزى نمى‌ماند! اين افراد به بيراهه رفته‌اند و فقط ظاهر بعضى آيات و روايات را گرفته‌اند، بدون آنكه مجموع آنها و رفتار و اعمال معصومان كه مبيّن دين هستند را مورد توجه قرار دهند.
معناى صحيح اين جمله شريفه «روزى هر موجودى بر عهده خداست» اين است كه خداوند هم نيازمنديهاى همه موجودات را در جهان خلقت قرار داده و هم توان و وسيله به دست آوردن رزق و روزى را به همه موجودات داده و هم راه بدست آوردن را به آنها