مستثنا نيست. وقتى خداوند به پيامبرش يادآور مى‌شود كه ما شاهد هستيم، متوجه و مراقب باش، ديگران بايد حساب كار خود را بكنند. اين موعظه‌اى بليغ و رسا از جانب خداوند براى بندگان است تا متوجه و مراقب باشند و در پيشگاه شاهد عالم و مقتدرى چون خداوند، جسارت نورزند و دست به گناه نيالايند.» شرم حضور چنانچه انسان خود را در حضور كسى بداند، شرم حضور اقتضا دارد كه از ارتكاب گناه و زشتى و فحشا، دست بردارد، بويژه اگر شاهد، بزرگ و صاحب اختيار و ولى نعمت باشد. تكيه آيه بر لفظ شاهد نيز ممكن است از اين جهت باشد كه خداوند در عين اينكه حاضر است، شاهد و ناظر و مراقب نيز هست و اين طور نيست كه غافل يا مشغول باشد و فعل شما را مشاهده نكند و متوجه نشود.
در داستان حضرت يوسف عليه السلام و زليخا روايت شده است كه وقتى زليخا يوسف را به خلوتگاه كشاند، برخاست و پارچه‌اى بر روى بتى كه در گوشه اتاق بود انداخت.
يوسف عليه‌السلام پرسيد: چه مى‌كنى؟ زليخا جواب داد: از آن بت خجالت مى‌كشم و مى‌خواهم او مرا نبيند. يوسف عليه السلام جواب داد: تو از بتى كه نمى‌شنود، نمى‌بيند، نمى‌فهمد و نمى‌خورد و نمى‌نوشد، شرم مى‌كنى، در حالى كه انتظار دارى من از خداوند خالق انسان و تعليم دهنده او شرم نكنم. «٢» در ايمان، اكراه نيست‌ وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لَامَنَ مَنْ فِى اْلأرْضِ كُلُّهُمْ جَميعاً أَفَأَنْتَ تُكْرِهُ النَّاسَ حَتّى‌ يَكُونُوا مُؤْمنينَ‌ (يونس، ٩٩)