تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٢

اى مردم! از ناحيه پروردگارتان موعظه‌اى براى شما آمده كه براى آنچه در سينه‌ها است، شفا و براى مؤمنان، هدايت و رحمت است.
اوصاف قرآن‌ در اين آيه شريفه، اوصافى از قرآن برشمرده شده است، از جمله:
الف- موعظه خدايى: كلمه «وعظ» بنا بر تعريف اهل لغت به معناى بازداشتن كسى است از كارى، همراه با ترسانيدن يا به معناى تذكر انجام عمل خير به بيانى كه دل شنونده را براى پذيرفتن آن، نرم كند. «١» قرآن، كتاب موعظه خداوند است كه در آن به بهترين بيان، با تشويق، تهديد و استدلال، بندگانش را به سوى خوبيها و دورى از بديها فراخوانده است.
ب- شفاى قلبها: صدور جمع صدر به معناى سينه است. چون قلب، درون قفسه سينه قرار دارد و از طرف ديگر، مردم قلب را مركز احساسات، شعور، عشق و علاقه مى‌دانند، از اين رو سينه را مركز اسرار قلب و صفات روحى دانسته، آن را منبع فضايل و رذايل شمرده‌اند؛ فضايل را اثر سلامتى قلب و رذايل را نتيجه بيمارى آن مى‌دانند و «شفاى آنچه در سينه است» كنايه از شفاى آن حالت بد روحى است كه انسان را بسوى شقاوت و بدبختى سوق مى دهد و دنيا وآخرتش را از بين مى‌برد. «٢» قرآن شريف كه در آيات فراوان، عقايد و اخلاق و اعمال زشت و رذايل اخلاقى را بيمارى روحى شمرده است، «٣» در اين آيه شريفه، قرآن خود را شفاى قلبها ناميده است، زيرا در پرتو تعاليم قرآن، قلبها از رذايل پاك شده و به فضايل آراسته مى‌گردند.
ج- هدايت: اين واژه به معناى راهنمايى بسوى مطلوب است با لطف و نرمى. «٤» د- رحمت: رحمت در اينجا به معناى دادن انواع خيرات و بركات است؛ خيرات و