تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٢٠
درس شانزدهم لزوم ياد آورى ايام اللَّه وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِاياتِنا أَنْ أَخْرِجْ قَوْمَكَ مِنَ الظُّلُماتِ إِلىَ النُّورِ وَ ذَكِّرْهُمْ بِايَّامِ اللَّهِ إِنَّ فى ذلِكَ لَاياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ (ابراهيم، ٥)
موسى را با آيات خود فرستاديم كه قوم خود را از تاريكى به روشنايى بيرون آر، و روزهاى خدا را به يادشان بياور و در اين يادآورى براى هر شكيباى شكورى، نشانههاى (عبرت) است.
مقصود از ايام اللَّه- روزهاى خدا- ايام خاصّى است؛ با اينكه تمام روزها از آنِ خداست، ولى ايام مخصوصى را به خدا اختصاص دادن به جهت ظاهر شدن امر اوست، به گونهاى كه غير خدا كسى نقشى ندارد. پس ايام اللَّه عبارت است از: زمان و شرايطى كه مظهر قدرت و وحدانيّت خداست، مانند روز مرگ كه تسلط آخرت در آن ظاهر مىشود و اسباب دنيوى از اثر باز مىايستد ياروز قيامت كه حكمفرمايى در آن روز از آنِ خداست، يا ايام نزول عذاب بر اقوام طغيانگر چون قوم عاد و ثمود، زيرا كه اينها نيز روزهايى است كه قدرت و غلبه خاص خداوند ظاهر شده و نمايانگر عزّت اوست. با اين بيان نمىتوان ايام اللَّه را به يك يا چند روز مشخص، اختصاص داد و يا آن را به ايام فرا رسيدن نعمتهاى الهى، محدود ساخت. «١» پس شناخت ايام اللَّه دو ملاك دارد؛ يكى انجام گرفتن امور و به وقوع پيوستن حوادث به طور استثنايى و يا قدرت غير طبيعى كه ديگران در آن نقشى نداشته باشند، چون نجات