تعاليم قرآن (ج6) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٨

مى‌كنيم و مقصودمان اين است كه در شنوندگان، انگيزه ايجاد كنيم تا هر چه بيشتر به سخن ما گوش دهند و اهميت موضوع را دريابند.
ذكر، يادآورى چيزى به زبان يا قلب است. بدين جهت آن را بر دو گونه قلبى و زبانى دانسته‌اند.
منظور در اين آيه از ذكر خدا، تنها نام او را به زبان آوردن و تسبيح و تكبير گفتن نيست، بلكه منظور آن است كه انسان با تمام وجود، متوجه خدا باشد و او را آگاه به نهان و آشكار، حاضر و ناظر بداند. رسول اكرم (ص) در ضمن وصايايى به امام على (ع) فرمود:
وَ ذِكْرِ اللَّهِ عَلى‌ كُلِّ حالٍ وَ لَيْسَ هُوَ سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لا الهَ الَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ اكْبَرُ وَ لكِنْ إِذا وَرَدَ عَلى‌ ما يَحْرُمُ عَلَيْهِ خافَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ عِنْدَهُ وَ تَرَكَهُ.
و در هر حال به ياد خدا باش، و ياد خدا (تنها) سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر نيست، بلكه ياد خدا آن است كه هنگام رو به رو شدن با حرام، از خدا بترسد و آن را ترك گويد. «١»