وَ مِنْ كُلِّ شَىْ‌ءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ‌ و از هر چيز، زوجى آفريديم تا شايد شما متذكر شويد.
خداوند، ناظر اعمال‌ سَواءٌ مِنْكُمْ مَنْ اسَرَّ الْقَوْلَ وَ مَنْ جَهَرَ بِهِ وَ مَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ وَ سارِبٌ بِالنَّهارِ (رعد، ١٠)
براى او تفاوت نمى‌كند كسانى كه پنهانى سخن بگويند يا آشكار سازند و آنها كه شبانگاه، مخفيانه حركت كنند يا در روشنايى روز.
توجه به علم خداوند و اينكه عالم، محضر اوست، اثرات تربيتى فراوانى دارد. اگر انسانها به راستى باور داشته باشند كه خداوند به سخنان آشكار و نهان و همه حركات و سكنات و همواره بر كردار وگفتار آنان ناظر و آگاه است، دگرگونى عميقى در روح، فكر گفتار و كردار آنها پديد مى‌آيد.
رمز بندگى و دور شدن از گناه‌ تمام گناهها، ظلمها و تجاوزهايى كه از بشر سر مى‌زند براى اين است كه خود را در محضر خدا ندانسته، او را ناظر براعمال خود نمى‌داند.
شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: برنامه زندگى شما چيست؟ امام (ع) امورى را بيان فرمود، از جمله اينكه:
عَلِمْتُ أَنَّ اللَّهَ مُطَّلِعٌ عَلَىَّ فَاسْتَحْيَيْتُ.
دانستم كه خداوند از تمام كارهاى من آگاه و با خبر است، سپس از نافرمانى او حيا و شرم كردم. «١»