تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٥

ب- استقامت در انجام رسالت الهى؛ كسى كه روزها را بدون وقفه و با تمام توان، در پى نجات بشر سپرى مى‌كند، لنگرگاهى لازم دارد كه دمى در آن بياسايد و با ياد خدا نيروى تازه بگيرد. اين لنگرگاه جز ذكر خدا، نماز شب و تلاوت قرآن در سكوت شب، نيست.
انَّ لَكَ فِى النَّهارِ سَبْحاً طَويلًا وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَ تَبَتَّلْ الَيْهِ تَبْتيلًا «١» همانا كارهاى تو در روز بسيار است و نام او را ياد كن و از همه بِبُر و به او بپيوند.
ج- رسيدن به مقام محمود.
مقام محمود، مقامى است كه همواره و در همه جا مورد ستايش است. حمد و ستايش از آن خداست و محمودى جز او نيست، مگر آنكه خدا چنين مقامى را به كسى بدهد.
همچنانكه حمد و ستايش خداوند از نظر زمان و مكان، محدود نيست، مقام محمودى را هم كه به كسى داده باشد، محدود به زمان و مكان نخواهد بود. پس مقام پيامبر اسلام كه مقام محمود است، مطلق و گسترده است و آن «ولايت كبرى» در دنيا (كه برگرفته از ولايت مطلقه خداست) و در قيامت «شفاعت عظمى» است (كه از مغفرت و بخشندگى نا محدود خدا سرچشمه گرفته است). «٢» البته لازم به ذكر است كه گرچه مقام محمود، در حد اطلاق از آن خداست و خداوند به پيامبرش وعده داده است كه در حد مناسب شأن او چنين مقامى را به او عطا فرمايد، ولى با توجه به رواياتى كه در باب نماز شب است و با توجه به عنايات و افاضاتى كه خدا به نماز شب خوانهاى با اخلاص دارد، بعيد نيست بتوان گفت مراحل پايين‌ترى از اين مقام را خداوند متعال به هر كس كه شب زنده‌دارى كند و نماز شب بخواند، عطا مى‌فرمايد و اين مقام جز از اين راه حاصل نمى‌شود.