د- آخرين شرطى كه در اين آيه مطرح شده، اهتداء يعنى راه يافتن و در طريق قرار گرفتن است. چون در مقابل اهتداء ضلالت قرار دارد و ضلالت يعنى گمراهى و از صراط و طريق خارج شدن. «١» ولايت اوليا از كلمه «اهتداء» چنين برمى‌آيد كه حكم مغفرت، وقتى شامل حال مؤمن مى‌شود كه اعمال صالح را از طريق صحيح آن انجام دهد.
در ديگر آيات قرآن علاوه بر شرط توبه، ايمان به خدا و انجام عمل صالح، شرط اطاعت و پذيرش ولايت رسول خدا (ص) را براى قبولى ايمان و اعمال صالح مطرح كرده است؛ همان ولايتى كه از جانب خدا جعل شده است «النَّبِىُّ اوْلى‌ بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ انْفُسِهِمْ» يعنى انسان بايد به رسول خدا ايمان داشته و در همه كارهاى كوچك و بزرگ مطيع او باشد و دين خود را از او بگيرد و او را وسيله و راه وصول به حق قرار دهد تا ايمان و عمل او مقبول باشد.
پس معلوم مى‌شود شرط «اهتداء» در اين آيه همان شرط پذيرش ولايت رسول الله (ص) و اطاعت بى قيد و شرط از اوست. «٢» ناگفته نماند كه بعضى اشكال كرده‌اند كه اين آيه در مورد بنى اسرائيل است و به ولايت رسول خدا (ص) ارتباط ندارد. در جواب بايد گفت كه اين آيه شرط مغفرت يا به عبارت ديگر شرط تأثير عمل و قبول شدن آن به درگاه خدا را بيان مى‌كند و مطلق است؛ يعنى مى‌فرمايد مغفرت من زمانى شامل حال شما خواهد شد كه توبه كنيد، ايمان آوريد،