تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٨

عبور از جهنم‌ آنچنان كه از روايات برمى‌آيد، خداوند سبحان، مؤمنان و متقيان را وارد يا مشرف بر جهنم مى‌كند تا با مشاهده عذاب و نجات يافتن از آن و رسيدن به نعمتهاى بهشت به عظمت لطف خداوند در حق خود، پى ببرند و نهايت سرور و شادمانى از نجات جهنم و ورود به بهشت بر ايشان حاصل شود؛ همچنان كه اهل جهنم را قبل از بردن به جهنم، بر بهشت مشرف مى‌كنند تا نعمتهاى بهشت و ثوابهاى آن را ببينند و در نتيجه عقوبت بر آنان سخت‌تر و حسرتشان بيشتر شود. «١» ظاهر بعضى از روايات كه در ذيل آيه شريفه وارد شده، اين است كه ورود به آتش به معناى عبور از ميان آن است. در نتيجه آن روايات با رواياتى كه درباره صراط وارد شده، منطبق است چون در روايات آمده كه صراط، پلى است كه روى آتش كشيده شده است و تمام مردم بايد از آن عبور كنند، چه نيكان و چه بدان، جز اينكه نيكان از آن عبور مى‌كنند و گناهكاران و كفّار در آتش سقوط مى‌كنند. «٢» در روايتى آمده است كه آتش خطاب به مؤمن مى‌گويد:
جُزْ يا مُؤْمِنُ، فَقَدْ اطْفَأَ نُورُكَ لَهَبى‌. «٣» اى مؤمن زودتر از من گذر كن كه نور تو شعله مرا خاموش كرده است.
هشدار اين آيه از آيات تكان دهنده و هشدار دهنده است. آرى همه ما به جهنم وارد مى‌شويم و اين كار بنا بر آيه شريفه، حتمى است. خداوند مى‌فرمايد: اين حكم و قضاى ما مبنى بر وارد شدن همه به جهنم حكمى حتمى و قضايى رانده شده است «كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضيّاً» حكمى است كه بر خود واجب كرده‌ايم؛ امّا آيا نجات ما حتمى است؟ خير، مگر