درس سيزدهم‌ شرايط آمرزش‌ وَ انّى‌ لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ امَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى‌ (طه، ٨٢)
من آمرزنده‌ام براى هر كس كه توبه كند و ايمان آورد و عمل شايسته انجام دهد سپس به راه هدايت رود.
چهار شرط اساسى‌ در اين آيه شريفه، خداوند به بندگان كافر و گناهكار خود وعده آمرزش مى‌دهد و به آنها روح اميد مى‌بخشد، البته نه آمرزش گزاف، بلكه مشروط به چهار شرط، و زمانى كه بنده آنها را رعايت نكند، آمرزش شامل حال او نمى‌شود.
الف- توبه يعنى پشيمانى از گناه و عصيانى كه از او سر زده و بازگشت از آن طريق ناصحيح. بدون شك در اينجا توبه، هم شامل توبه كفر و شرك است و هم شامل توبه و پشيمانى از گناهان و جبران آنها.
ب- بعد از پشيمانى و ندامت بايد ايمان بياورد، ايمان به توحيد و يكتايى خداوند و ايمان به پيامبران و شرايع آسمانى، اقرار و اعتراف به حق و بيزارى از كفر و شرك و عصيان.
ج- بعد از ايمان به خدا و پيامبران و احكام الهى، بايد بر طبق دستورهاى خداوند عمل كند. واجبات را به جا آورد و از انجام كارهاى حرام خوددارى كند. چه اينكه اعتراف قلبى بدون اقدام عملى كافى نيست و اين دو كامل كننده يكديگرند.