تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٥

طبيعت داد، انسانى گمراه و شكست خورده خواهد بود چرا كه مغلوب صفات زشت و جاذبه‌هاى حيوانى شده است.
غرور ثروت و اولاد افرادى كه ايمان در قلبشان نفوذ نكرده است اگر ثروت، قدرت يا مقامى به دست آورند، به جاى شكرگزارى و سپاس به درگاه خدا، غرور سراسر وجودشان را فرا مى‌گيرد و خود را از ديگران بهتر و بالاتر تصور مى‌كنند و سرگرم ثروت اندوزى و شمارش تعداد فرزندان و بستگان خود گشته، از ناپايدارى دنيا غفلت مى‌كنند.
آيات مورد بحث سرگذشت دو انسان را ذكر مى‌كند. يكى صاحب ثروت و اولاد و عشيره، ولى مغرور و سركش و ديگرى فقير و تهيدست، ولى مؤمن و خداجو. مرد ثروتمند طغيانگر به رفيقش مى‌گويد: «من ثروتم از تو بيشتر و نفراتم از (نفرات) تو نيرومندترند.» اگر انسان در وادى غرور، قدم گذاشت و از ضعف و ناتوانى خود غفلت نمود و احساس بى‌نيازى كرد، در مقابل خداوند عالم دست به جسارت و طغيان مى‌زند.
قرآن كريم در اين رابطه مى‌فرمايد:
انَّ الْانْسانَ لَيَطْغى‌ انْ رَاهُ اسْتَغْنى‌ «١» به طور حتم، انسان طغيان مى‌كند، در صورتى كه خود را بى‌نياز بداند.
در جاى ديگر، اين تفكر غلط و اين غرور نامقدس را كه به وسيله اموال و اولاد، گريبانگير انسانهاى كم ظرفيت و بى ايمان شده، مورد اشاره قرار داده و مى‌فرمايد:
وَ قالُوا نَحْنُ اكْثَرُ امْوالًا وَ اوْلاداً وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبينَ «٢» گفتند: اموال و اولاد ما (از ديگران) بيشتر است (و اين نشانه محبت خدا به ماست) و ما هرگز عذاب نخواهيم شد!