همه مى‌دانيم كه اموال و اولاد از نعمتهاى الهى است كه در اختيار انسان قرار گرفته، ولى هرگز دليل بر فضيلت و لياقت او نيست. از اين رو در سوره مباركه سبأ مى‌فرمايد:
وَ ما امْوالُكُمْ وَ لا اوْلادُكُمْ بِالَّتى‌ تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنا زُلْفى‌ «١» اموال و فرزندانتان هرگز شما را نزد ما مقرب نمى‌كنند!.
در جاى ديگر هدف از اعطاى اموال و اولاد را امتحان افراد دانسته، مى‌فرمايد:
انَّما امْوالُكُمْ وَ اوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ «٢» همانا ثروت و فرزندانتان (براى) آزمايش (شماست).
اگر كسى ثروت، فرزندان و بستگان خود را مايه فخر فروشى بداند و مغرور شود، چيزى جز زيان نصيبش نخواهد شد. در سوره مبارك نوح مى‌فرمايد:
مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مالُهُ وَ وَلَدُهُ الَّا خَساراً «٣» اموال و فرزندان او چيزى جز زيان بر او نيفزودند.
سرانجام كفر عملى‌ همان طور كه در نكته اول اين بحث توضيح داده شد، تمام گرفتاريهاى انسان، ناشى از بى توجهى او به فطرت و تسليم شدن در مقابل طبيعت است كه آلوده شدن به تمام صفات زشت را به دنبال دارد و انسان را به سقوط مى‌كشاند. اگر يك مؤمن واقعى به نعمتى برسد، آن نعمت را از ناحيه خدا دانسته، با گفتار و كردار خود سپاسگزار خداى كريم خواهد بود و خداوند نيز بر آن نعمت خواهد افزود، زيرا خودش مى‌فرمايد:
لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَازيدَنَّكُمْ «٤» اگر شكرگزار باشيد به طور حتم نعمت خود را به شما مى‌افزايم.