درس چهاردهم‌ آثار رويگردانى از ياد خدا وَ مَنْ اعْرَضَ عَنْ ذِكْرى‌ فَإِنَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيمَةِ اعْمى‌ قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنى‌ اعْمى‌ وَ قَدْ كُنْتُ بَصيراً قالَ كَذلِكَ اتَتْكَ اياتُنا فَنَسيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى‌ (طه، ١٢٤- ١٢٦)
هر كه از ياد من روى بگرداند، براستى برايش زندگى سخت خواهد بود و او را روز قيامت كور، محشور كنيم. مى‌گويد: پروردگارا! چرا مرا كه بينا بوده‌ام كور محشور كرده‌اى؟ خدا مى‌فرمايد:
همان‌طور كه آيات ما كه به تو رسيد، فراموش كردى (و ناديده گرفتى) تو نيز امروز فراموش گشته‌اى.
تنگى معيشت‌ در آيه بالا دو اثر مهم براى رويگردانى از ياد خدا بيان شده است كه اولى سختى در زندگى دنيا است.
در واقع كسى كه خدا را فراموش و با او قطع رابطه كند، ديگر به چيزى جز دنيا دل نمى‌بندد و آن را مطلوب خود قرار مى‌دهد. در نتيجه همه كوششهاى خود را صرف دنيا مى‌كند و درصدد اصلاح و توسعه زندگى دنيايى و بهره‌گيرى از آن برمى‌آيد ولى هيچ‌گاه با آنچه به دست مى‌آورد- كم يا زياد- آرامش نمى‌يابد و راضى و خشنود نمى‌گردد. از اين رو، همواره در پى مرتبه بيشتر و بالاترى است و اين حرص به جايى ختم نمى‌شود.
چنين كسى هميشه دلش داغدار و مشتاق چيزهايى است كه ندارد، و هميشه در حسرت و غم آرزوهاى برآورده نشده و ترس از دست دادن دارائيهايش به سر مى‌برد.