درس چهارم‌ پاداش صالحان‌ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ انْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيوةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (نحل، ٩٧)
هر كس از مرد و زن، عمل شايسته انجام دهد در حالى كه مؤمن است او را با حيات طيبه زنده گردانيم و پاداششان را بر مبناى بهترين اعمالى كه انجام مى‌داده اند، خواهيم داد. «١» از آيه مزبور استفاده مى‌شود كه هر مرد و زنى با عمل خود مقايسه مى‌شود. در پاداش الهى، مرد نسبت به زن هيچ برترى ندارد و تنها عامل برترى، تقوا و عمل صالح است. پس اگر زنى عمل صالح انجام دهد و تقوا پيشه كند و مردى دست به خيانت و عصيان بزند چنين زنى در پيش خدا از چنان مردى به مراتب بالاتر و ارزشمندتر است. «٢» دومين نكته‌اى كه از اين آيه به دست مى‌آيد اين است كه عمل صالح همراه با ايمان، موجب اجر و پاداش است و يكى از آنها بدون ديگرى استحقاق ثواب و اجر الهى را ندارد.
گفتنى است كه جمع ميان اين آيه و آيه «فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ» اقتضا مى‌كند كه بگوييم خداوند كافرى را كه عمل صالح انجام مى‌دهد به شكل مناسبى پاداش مى‌دهد.