از شهر خارج شد تا عذاب شامل او نشود؛ يا از اين رو كه قوم به او بى اعتنايى مى‌كردند، قهر كرد و بدون اذن خدا شهر را ترك كرد و حال آنكه مى‌بايد به انتظار فرمان الهى مى‌نشست و در صورت امر خدا شهر را ترك مى‌كرد. خداوند براى اينكه او را متوجه بگرداند. گرفتارش كرد و يونس در حال گرفتارى متوجه خطايش شد و متضرعانه دست به دعا برداشت و عرض كرد: جز تو خداوندى نيست و از هر عيب و نقصى مبرايى و من از ستمكاران بودم. بعد از اين توجه به توبه و اعتراف، رحمت خدا دوباره شامل او شد و از شكم ماهى نجاتش داد.
وعده عمومى‌ اين ذكر شريف در بردارنده سه نكته مهم است كه اگر كسى صادقانه به آنها اعتراف كند، خداوند او را از بلا و گرفتارى نجات مى‌دهد.
اول، اعتراف كردن به توحيد و تنها خدا را مؤثر دانستن.
دوّم، اعتراف به پاك و منزه بودن خداوند از هر عيب، ظلم و ستم و هر چه با مقام كبريايى‌اش منافات داشته باشد.
سوم، اعتراف به گناه و تقصير خويش.
خداوند بعد از نقل ذكر يونس مى‌فرمايد:
او را از غم و اندوه نجات داديم و وعده مى‌دهد كه ديگران را نيز اين چنين نجات مى‌دهيم.
از اكرم پيامبر (ص) نقل شده است كه فرمود:
يكى از نامهاى خدا كه هر كس او را با آن بخواند به اجابت مى‌رسد و هر گاه به وسيله آن چيزى را طلب كند به او مى‌دهد، دعاى يونس عليه‌السلام است. «١»