تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٨
وَ لا يَحيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُى الَّا بِاهْلِهِ «١» حيلهگريهاى زشت فتنهانگيز، تنها دامن حيلهگر را مىگيرد (و با عمل گناهكار، هيچ گردى بر دامن كبرياى الهى نخواهد نشست).
امير مؤمنان (ع) مىفرمايد:
فَإِنَّ اللَّهَ خَلَقَ الْخَلْقَ حينَ خَلَقَهُمْ غَنِيّاً عَنْ طاعَتِهِمْ امِناً مِنْ مَّعْصِيَتِهِمْ. «٢» خداوند، هنگام آفرينش خلق، از بندگى آنان بى نياز و از معصيت ونافرمانى آنها ايمن بود.
خود را مستحق نعمت دانستن كسانى كه اهل دقت و تفكرند و ارتباط نزديك با آفريدگار جهان دارند، نه تنها به ثروت، رياست و قدرت، مغرور نشده و خود را مستحق نعمت نمىدانند، بلكه خود را همواره مقصر و خطاكار دانسته، با نهايت خضوع و خشوع در برابر خداوند عالم، پيشانى بر خاك مىنهند و ذليلانه اظهار ضعف و كوچكى مىكنند در حالى كه خودبينان هوا پرستى كه قيامت را از ياد بردهاند، داشتن ثروت و نعمت را براى خود امتياز تلقى مىكنند و مىگويند:
رَبّى اكْرَمَنِ «٣» پروردگارم، مرا گرامى داشت.
و از دست دادن نعمت را خوارى و توهين به خود مىدانند و مىگويند:
رَبّى اهانَنِ «٤» پروردگارم مرا خوار كرد.
و گمان مىكنند ثروتمندى در دنيا امتيازى است كه مىتوان تنها با داشتن اين امتياز، از