تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٤
دوباره خود را در بهشت در كنار حورالعين تصور كردم كه لباسهاى سندس و حرير و استبرق پوشيدهاند. از او پرسيدم: اى نفس چه چيز را آرزو مىكنى؟ گفت: آرزو دارم به دنيا برمىگشتم تا عملى انجام مىدادم كه بدان بر ثواب و اجرم افزوده گردد.
به او گفتم: پس بدان كه تو در دنيا هستى و آرزويت برآورده شده است پس در انجام عمل صالح بكوش. «١» توصيه خانواده به نماز وَ كانَ يَأْمُرُ اهْلَهُ بِالصَّلوةِ وَ الزَّكوةِ وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيّاً (مريم، آيه ٥٥)
و كسان خود را به نماز خواندن و زكات دادن امر مىكرد و نزد پروردگار خويش پسنديده بود.
دو عبادت مهم آيه مزبور در مورد حضرت اسماعيل عليهالسلام مىفرمايد: كه او خانوادهاش را به برپا داشتن نماز و دادن زكات امر مىكرد و اين نشانگر اهميت اين دو عبادت است.
از آنجا كه هدف خلقت، شناخت خداوند و رسيدن به مقام بندگى اوست، نماز، بهترين راه ارتباط مخلوق سراپا نياز، با خالق بىنياز است. در اين مناجات و خلوتگه راز است كه بنده به فقر و نياز خود اعتراف مىكند و خداوند را به عنوان تنها پناهگاه مىخواند. اگر كسى با شناخت صحيح، نماز را اقامه كند، نماز او را از همه زشتيها و گناهها باز مىدارد و به سوى خوبيها و نيكيها سوق مىدهد. به همين جهت است كه قرآن شريف نماز را بازدارنده از بديها مىشمارد «٢» و در حديث، نماز، ستون دين خوانده شده است، مثل ستون خيمه كه اگر بر پا شد بقيه اجزاى خيمه فايده مىدهد و اگر بر پا نشد، ديگر اجزاء فايدهاى ندارد. «٣»