تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٠
متعددى از امام على و ساير امامان عليهمالسلام رسيده كه ما را به همين قرآن موجود در دست مسلمانان ارجاع داده و دستور دادهاند كه پيروانشان هم قرآن را به همان قرائت مشهور بين مردم بخوانند.
به استناد دلايل ياد شده قرآن موجود همان قرآن نازل شده بر پيامبر است بدون اينكه در آن تحريفى صورت پذيرفته باشد و با اينكه قرآن جمعآورى شده توسط امام على با اين قرآن از لحاظ ترتيب تفاوت داشته و در آن علاوه بر آيات قرآن، بيان ناسخ و منسوخ و ... هم وجود داشته ولى آيات نازل بر رسول خدا كه در آن ثبت شده همين آياتى است كه در اين قرآن ثبت شده و از اين جهت تفاوتى با هم ندارند. «١» پاداش متقيان إِنَّ الْمُتَّقينَ فى جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ ادْخُلُوها بِسَلامٍ امِنينَ وَ نَزَعْنا ما فى صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلينَ لا يَمَسُّهُمْ فيها نَصَبٌ وَ ما هُمْ مِنْها بِمُخْرَجينَ (حجر، ٤٨- ٤٥)
پرهيزگاران در باغها و در كنار چشمهها هستند (فرشتگان الهى به آنها مىگويند) داخل اين باغها شويد، با سلامت و امنيت. هرگونه كينه و حسد را از سينه آنها بر مىكنيم در حالى كه همه برادرند و بر تختها رو به روى يكديگر قرار دارند، هرگز خستگى و رنج به آنها نمىرسد و هيچگاه از آن بيرون رانده نمىشوند.
قرآن در اين آيات، بخشى از نعمتهاى بهشت را به عنوان پاداش متقين يادآور مىشود.
جالب اينكه در مقام معرفى اهل بهشت، از ميان تمام صفات ايشان «تقوا» را كه جامع صفات برجسته انسانى است، محور قرار مىدهد.
منظور از متّقين كسانى هستند كه به اوامر خدا تن مىدهند و از نواهى او دست برمىدارند. «٢»