أَفَحَسِبْتُمْ انَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ الَيْنا لا تُرْجَعُونَ «١» آيا گمان كرديد كه شما را بيهوده آفريديم و به سوى ما بازنمى‌گرديد؟
اعتقاد به هدفدار بودن انسان و هستى، براى انسان تعهدزا و مسئوليّت آفرين است، و اين اعتقاد موجب اميد، نشاط، تلاش و پويندگى در مسير تكامل انسان مى‌گردد. در پهنه هستى همه چيز براى انسان خلق شده است امّا انسان براى خدا، «٢» زيرا او به اين دليل به جهان پا گذاشته است، تا خدا را عبادت كند.
وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلّا لِيَعْبُدُونِ «٣» و من جن و انس را نيافريدم، مگر اينكه (مرا) پرستش كنند.
بنابراين، با اين ديد به هستى، نه تنها دنيا به بازى آفريده نشده و ناپسند و مورد سرزنش نيست، بلكه جهان به منزله عبادتگاه و جايگاه رشد و تكامل انسان خواهد بود.
نشانه‌هاى خدا در هستى‌ أو لم ير الذين كفروا أن السموات والارض كانتا رتقا ففتقناهما و جعلنا من الماء كل شى حى أفلا يؤمنون و جعلنا فى الارض رواسى أن تميد بهم و جعلنا فيها فجاجا سبلا لعلهم يهتدون و جعلنا السماء سقفا محفوظا و هم عن آياتها معرضون و هو الذى خلق الليل والنهار والشمس والقمر كل فى فلك يسبحون (انبياء، ٣٠- ٣٣)
آيا كافران نديده‌اند كه آسمانها و زمين، بسته بودند و ما آنها را گشوديم و هر موجود زنده‌اى را از آب قرار داديم، پس آيا ايمان نمى‌آورند؟ و در زمين، كوه‌هاى استوارى قرار داديم، تا (به‌