تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٩
مشمول شفاعت واقع مىشوند و «اصل شفاعت» تنها به عنوان يك اصل كلى و سربسته اثبات شده است. در درجه دوم، شفاعت مشروط به شرطى شده است از جمله اراده و خواست خدا كه ممكن است حاصل نشود. بنابراين، هيچ گناهكارى اطمينان ندارد كه شفاعت شامل حالش مىشود تا در نتيجه جرأت گناه پيدا كند. بلكه بر عكس، شفاعت به بنده گناهكار اميد بخشش مىدهد و او را از افتادن به دامن يأس و نوميدى از رحمت حق و در نتيجه انجام گناه بيشتر باز مىدارد. او وقتى گناهان خود را برمىشمارد خود را سزاوار عقوبت مىيابد، اين شفاعت است كه به عنوان يك روزنه اميد، راه بازگشت، را به او مىنماياند و او را اميدوار مىكند و به تجديد نظر، توبه و بازگشت رهنمون مىشود.
گفتنى است از مجموع آيات قرآن استفاده مىشود كه شفاعت شامل دينداران و مؤمنانى مىگردد كه به گناه آلوده شدهاند ولى با ايمان از دنيا رفتهاند. «١»