دومين دستور اين پيامبر بلند مرتبه، زكات است. انسان موجودى اجتماعى است كه زندگى او دو جنبه دارد: فردى و اجتماعى؛ نماز- كه بهترين وسيله نزديكى انسان به خداست- مربوط به جنبه فردى است و زكات- كه مهم‌ترين اقدام اجتماعى و كامل‌ترين عبادت مالى است- مربوط به جنبه اجتماعى است.
شايد علّت اينكه حضرت اسماعيل (ع) خانواده‌اش را به اقامه نماز و پرداختن زكات دعوت مى‌كند اين باشد كه اوّلين مرحله اصلاح اجتماع، اصلاح خود و سپس اطرافيان است. آن پيامبر عظيم‌الشأن كه خود به صفت بندگى آراسته بود، به تربيت نزديكان خود اقدام كرد و با اين اقدام خود، روش اصلاح اجتماعى را به ما آموخت. در زندگى پيامبر عظيم الشأن اسلام (ص) نيز اين سير اصلاحى را مى‌بينيم. حضرت بعد از بعثت، ابتدا اهل خانه‌اش، امام على (ع) و خديجه (س) و اندك افراد مستعد را به اسلام دعوت مى‌كند و قبل از دعوت عمومى و همگانى به دعوت خويشاوندان مى‌پردازد تا زمينه را براى شروع دعوت و اصلاح عمومى آماده كند.