تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٨٣
مقام و مرتبه او عاليتر باشد و گناهكار حسرت مىخورد كه چرا ايمان نياورده و عمل صالح انجام نداده تا امروز از جهنم نجات يافته و در زمره بهشتيان باشد. در آن روز، حقايق ظاهر مىشود و هر كس آنچه را در دنيا عمل كرده، مىبيند و كارهاى انسان چه خوب و چه بد به صورتهاى گوناگون، اما متناسب با روح و ملكوت عمل، مجسم مىشوند. او وقتى با صورتهاى زشت و هولانگيزِ اعتقادات باطل و اخلاق زشت و كارهاى ناپسند خود روبهرو مىشود، دچار حسرتى عظيم مىگردد.
حسرت جبرانناپذير اگر كسى بر اثر نا آگاهى كالايى را به بهاى اندك بفروشد و بعد بفهمد كه خيلى ضرر كرده است، حسرت مىخورد و مىكوشد تا در آينده چنان ضررى دامنگير او نشود؛ امّا در قيامت، وقتى انسان متوجه مىشود كه سرمايه عظيم عمر و ديگر امكانات و توانايىهايش را به هدر داده و عذاب كسب كرده است، جز حسرت و پشيمانى چارهاى ندارد؛ زيرا پرونده عملش بسته شده و هنگام حساب فرا رسيده است.
بيشتر انسانها تا در دنيا هستند، از «روز ندامت» غافلند و آن را انكار مىكنند. جاودانگى را در دنيا مىجويند و نعمت آن را باقى مىپندارند. قرآن چه زيبا از زبان دنياگرايان مىگويد:
ما اظُنُّ انْ تَبيدَ هذِهِ ابَداً وَ ما اظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً ... «١» گمان نمىكنم كه اين نعمتها هيچ گاه زوال پذيرد و گمان نمىكنم قيامتى بر پا شود.
درسى جالب يكى از بزرگان گويد:
نفسم را د تعاليم قرآن (ج١) كد ٤/١٢٤ ٩٦ ولايت اوليا ص : ٩٥ ر جهنم تصور كردم كه با غُل و زنجير، آتشِ شعلهور و زقوم آن دست به گريبان است.
از او پرسيدم: اى نفس چه چيز را آرزو مىكنى؟ گفت: آرزو مىكنم كه به دنيا باز گردم تا عملى انجام دهم كه به جزاى آن از اين مهلكه نجات يابم.