گاه چاپلوسى ديگران و زمانى در گوشه انزوا نشستن و تنها به پيش قاضى رفتن، سبب پيدايش اين حالت مى‌شود كه تمام كارها و افكار انحرافى و زشت در نظر او زينت داده مى‌شود به‌طورى كه به جاى احساس شرمندگى و ننگ از اين زشتيها، احساس غرور مى‌كند، همان‌گونه كه قرآن مى‌فرمايد:
زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَراهُ حَسَناً «١» اعمال زشتش در نظرش زينت داده شده و آن را نيكو مى‌پندارد.
در بعضى ديگر از آيات قرآن عامل اين تزيين زشتيها، شيطان معرفى شده است و به طور مسلم ابزار شيطان در وجود انسان همان خُلق و خوهاى زشت و انحرافى است.
وَ اذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ اعْمالَهُمْ «٢» شيطان اعمال مشركان را در نظرشان زينت داده است. «٣» روز حسرت‌ وَ انْذِرْهُمْ يَوْمَ‌الْحَسْرَةِ اذْ قُضِىَ‌الْامْرُ وَ هُمْ فى‌ غَفْلَةٍ وَ هُمْ لا يُؤْمِنُونَ (مريم، آيه ٣٩)
آنان را از روز حسرت، كه كار به پايان آمده و آنان همچنان در حال غفلت و بى‌ايمانى هستند، بترسان.
حسرت فراگير يكى از اسامى قيامت «روز حسرت» است. در روز قيامت، هم نيكوكار حسرت مى‌خورد و هم گناهكار. نيكوكار حسرت مى‌خورد كه چرا عمل صالح بيشترى انجام نداده تا امروز