است كه هرگز نبايد از آن غفلت ورزيد. از اين رو در اين ماجرا، مؤمن، خطاب به ثروتمند مغرور مى‌گويد: چرا وقتى كه داخل باغت شدى نگفتى هيچ قوت و قدرتى جز از ناحيه خدا نيست، يعنى اگر خدا نمى‌خواست تمام كوشش‌تو بيهوده‌بود، اگراوبخواهد، اين باغ را از تو مى‌گيرد و بهتر از آن را به من مى‌دهد.
سرانجام، همان طور كه آن مرد مؤمن پيش‌بينى كرده بود، خودبينى و ناسپاسى ثروتمند مغرور، موجب شد كه عذاب الهى فرا رسد و تمامى باغ و ميوه‌هايش را نابود سازد. او متوجه شد كه اگر اراده خداوند، بر انجام كارى تعلق گيرد، به طور يقين آن كار انجام مى‌گيرد و هيچ قدرتى نمى‌تواند مانع آن گردد. ثروتمند مغرور دريافت كه اكنون هيچ ياور و قدرتى جز خدا نيست. بدين خاطر دستها را همواره بر هم مى‌زد و مى‌گفت: اى كاش كسى را شريك پروردگارم قرار نداده بودم!