تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٩
امتيازات آخرت نيز برخوردار شد. در آيات مورد بحث، سخن ثروتمند مغرور را نقل مىكند كه چون وارد باغش شد گفت: اگر به سوى پروردگارم بازگردم (و قيامتى در كار باشد) جايگاهى بهتر از اين (زندگى) خواهم داشت.
نتيجه توجه به آفرينش اگر انسان به خلقت خود توجه كند و بدان بينديشد كه چگونه دست تواناى قادر حكيم او را از ذرهاى ناچيز آفريد و تمام نيروهاى مادى و معنوى لازم را براى نيل به كمال و رسيدن به مقام خليفة اللهى و لقاء اللّه در اختيارش نهاد، به درجهاى از معرفت و ايمان خواهد رسيد كه تنها خدا را منشأ نيكيها و نعمتها مىداند و غير خدا در نظرش كوچك مىگردد. در اين آيات، سرگذشت يك مؤمن خداجو را بازگو مىكند كه ثروتمند طغيانگر را اين چنين پند مىدهد كه: آيا به خدايى كه تو را از خاك و سپس از نطفه آفريد و بعد از آن تو را مرد كاملى قرار داد كافر مىشوى؟! رويارويى دو جهان بينى در اين سرگذشت كه چندين آيه به آن اختصاص يافته است، برخورد بين دو جهانبينى متضاد مطرح شده است كه يكى تفكر دنيا پرستى و متكى بر اسباب و علل ظاهرى است كه نعمتهاى دنيوى را مايه سعادت مىپندارد و ديگرى تفكر الهى است كه صاحب آن باشناختى واقع بينانه نعمتهاى دنيا را در برابر نعمتهاى آخرت ناچيز مىشمارد و به هيچ چيز و هيچ كس جز خداوند دل نمىبندد. او با تكيه بر همين باور، بهره ورى كمتر خود را از متاع دنيا، بى اهميت مىداند و به نعمت جاويد بهشت، چشم مىدوزد و خداوند را در بخشش و سلب نعمتها قادر مطلق مىشناسد. از اين روست كه تمام اميدش به اوست.
اين آيات با مطرح كردن برخورد بين مؤمن و كافر، در حقيقت تقابل دو جهان بينى را نشان داده است.
انسان مؤمن و موحد، اعتقاد كامل دارد كه قدرت حقيقى از آن خداوند است و قدرت ديگران اعتبارى و ناچيز و در محدودهاى است كه اراده الهى اجازه دهد. اين حقيقتى