تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٨

تصميم گرفتند در حضور پادشاه ستمكار شعار توحيد سر داده از كفر و شرك برائت جويند. خداوند دلهايشان را محكم كرد و آنها تصميم خود را اجرا نمودند، اما غوغاى بت‌پرستى و بيدادگرى حاكم ستمگر، نفسهاى آنها را در گلويشان حبس نمود. به ناچار براى نجات دين و ايمان خود تصميم به هجرت گرفتند و با درخواست كمك از پروردگار، به غارى پناه بردند. خداوند، به نداى مخلصانه آنها پاسخ مثبت داد و آنها را در خوابى طولانى فرو برد. سپس بعد از سالهاى طولانى بيدارشان كرد و قدرت خود و حمايت از مؤمنان را به مردم نشان داد تا نشانه‌اى براى درستى قيامت باشد. «١» ايمان و جوانمردى‌ واژه «فتية» جمع «فتى» و به معناى جوان نوخاسته و شاداب است، ولى گاهى به افراد صاحب سن و سال كه روحى جوان و شاداب دارند نيز گفته مى‌شود. اين واژه، به طور معمول و به خاطر صفات جوانمردى مانند شهامت، مقاومت، گذشت و تسليم شدن در برابر حق، با نوعى مدح همراه است و به خاطر همين ويژگيهاى ياد شده است كه در آيات مورد بحث، به اصحاب كهف- با اينكه افرادى كهنسال بودند- جوانمردان گفته شده است.
امام صادق (ع) به يكى از يارانش فرمود:
اما عَلِمْتَ انَّ اصْحابَ الْكَهْفِ كانُوا كُلُّهُمْ كُهُولًا فَسَمَّاهُمُ اللَّهُ فِتْيَةً بِايمانِهِمْ. «٢» آيا تو نمى‌دانى كه اصحاب كهف همگى مردانى كهنسال بودند ولى خداوند آنها را به خاطر ايمانشان به پروردگار، جوانمردان ناميد. «٣» ايمان و امدادهاى الهى‌ هرگاه، انسان به خداوند ايمان بياورد و براى او به پا خيزد، به‌طور يقين، كمكها و امدادهاى الهى به سراغش خواهد آمد. در آيات مورد بحث، مى‌فرمايد: اصحاب كهف‌