تعاليم قرآن (ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤

فلسفه معراج‌ با توجه به آيات- بويژه آيه مورد بحث- و رواياتى كه در اين زمينه وجود دارد، فلسفه معراج پيامبر (ص) در دو مطلب خلاصه مى‌شود:
الف- خداوند كه شنواى بيناست تقاضاى قلبى رسول خود را ديد كه چنين اكرامى را اقتضا مى‌كرد. بدين جهت، او را به معراج برد تا پاره اى از آيات خود را به او نشان دهد و روح پر عظمت پيامبر در پرتو مشاهده آن آيات، عظمت و آمادگى بيشترى براى هدايت انسانها پيدا كند. از اين آيه بر مى‌آيد آياتى كه آن حضرت مشاهده كرد، آيات عظيمى بوده است، چه اينكه در آيه ديگرى در زمينه واقعه معراج مى‌فرمايد:
لَقَدْ رَاى مِنْ آياتِ رَبِّهِ الْكُبْرى‌ «١» آيات بزرگى از آيات پروردگارش را مشاهده نمود. «٢» آياتى كه آن حضرت مشاهده كرده، شگفت آور و عظيم بوده است و هر كسى بخواهد به گوشه‌اى از آن عظمت پى ببرد مى‌تواند به احاديث معراج مراجعه كند و گوش جان به شنيدن آن بسپارد، شايد كه بشارتى يا حزنى از آن آيات جلال و جمال برايش حاصل شود و نجات يابد. «٣» ب- خدا مى‌خواست با بردن پيامبر به معراج، فرشتگان و ساكنان آسمانها را اكرام و احترام كند.
امام صادق (ع) در روايتى به هر دو مطلب تصريح كرده و فرموده است:
انَّ اللَّهَ لا يُوصَفُ بِمَكانٍ وَ لا يَجْرى‌ عَلَيْهِ زَمانٌ وَ لكِنَّهُ عَزَّوَجَلَّ ارادَ انْ يُشَرِّفَ بِهِ مَلائِكَتَهُ وَ سُكَّانَ سَماواتِهِ وَ يُكْرِمَهُمْ بِمُشاهَدَتِهِ وَ يُرِيَهُ مِنْ عَجائِبَ عَظَمَتِهِ ما يُخْبِرُ بِهِ بَعْدَ هُبُوطِهِ.