اصحاب أَيْكَهْ‌ وَ إِنْ كانَ أَصْحابُ الْأَيْكَةِ لَظالِمينَ فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ وَ انَّهُما لَبِإِمامٍ مُبينٍ (حجر، ٧٩- ٧٨)
اصحاب أيكه هر آينه ستمكار بودند پس، از آنان انتقام گرفتيم و شهرهاى آن دو قوم بر سر راه آشكار است.
اصحاب أيكه طايفه‌اى از قوم شعيب بودند كه در سرزمينى پر آب و جنگلى در مسير راهى كه مدينه را به شام متصل مى‌كرد زندگى مى‌كردند. «١» اين منطقه به خاطر داشتن آب و درختان زياد «ايكه» نام گرفت، چون ايكه در اصل به معنى محل پر درخت است كه در فارسى از آن به «بيشه» تعبير مى‌شود. قرائن موجود نشان مى‌دهد كه آنان زندگى مرفّه و ثروت فراوان داشتند. «٢» رفاه و آسايش به تدريج موجب غرور و طغيان آنها گرديد و دست به كارهاى زشت زدند و اعمال ظالمانه انجام دادند.
قرآن به برخى از عملهاى ناشايست آنان اشاره كرده است:
الف- اختلاس در اموال مردم.
ب- كم فروشى.
ج- كم ارزش جلوه دادن كالاهاى مردم و عيب‌تراشى براى آنها.
د- فساد و طغيان در روى زمين.
خداوند حضرت شعيب عليه‌السلام را مأمور هدايت آنها كرد تا از اين كارهاى ناشايست دست بردارند، اما آنها تسليم حق نشدند و پيامبر خدا را به سنگ باران، تبعيد، آزار و شكنجه تهديد كردند. «٣» اصحاب أيكه يا قوم شعيب با اين عمل خود زمينه عذاب الهى را فراهم آوردند و سرانجام بر اثر مجازات دردناكى نابود شدند. گرماى شديدى، چندين روز پى در پى آنها