ظهور جنبش عدم تعهد در دورانى است كه دشمنى قدرتهاى عمده دنيا، از ديدگاه رهبران مستقل بعضى از كشورها صلح و امنيت بين‌المللى را به مخاطره انداخته است.
رهبران هند، يوگسلاوى، مصر و اندونزى تصميم گرفتند با همكارى بين دولتهاى تازه به استقلال رسيده، در صحنه بين الملل نقش ميانجيگرى ايفا كنند تا صلح جهانى از معرض تهديد شديد رقابت ابرقدرتها رهايى جسته، زمينه‌هاى همكاريهاى بيشتر بين المللى فراهم شود.
ج- آزاد سازى ساير سرزمينها از سلطه استعمار و مبارزه با استعمار نو:
آزادى و رهايى تعدادى از مستعمره‌ها، بارقه اميد رهايى ساير ملل محروم و تحت سلطه مستقيم استعمار را در دل اين كشورها به وجود آورد. تجلى و نمود اين آرزو را در فعاليت جنبش عدم تعهد مى‌توان مشاهده كرد. وجود سرزمينهاى مستعمراتى و نهضتهاى آزادى بخش در آنها، زمينه‌اى براى تازه استقلال يافتگان بود كه در راستاى آزادى آنها دست به همكارى و اتحاد بزنند تا استقلال حاصل شود.
علاوه بر آن، مبارزه با شكلهاى استعمار نوين كه بگونه ظريفى استقلال كشورهاى مستضعف را مورد مخاطره و تهديد قرار مى‌داد، انگيزه ديگر تأسيس اين جنبش محسوب مى‌شود. در سخنرانيهاى كنفرانس عدم تعهد، مقابله با سياستهاى استعمارى نوين، از اهداف و محور فعاليتهاى آنان بر شمرده شده است. «١» شكل گيرى جنبش عدم تعهد كنفرانسهاى آسيايى- آفريقايى كه به وسي سازمانهاى بين‌المللى و منطقه‌اى ٩٨ زمينه‌ها و انگيزه‌هاى پيدايش سازمان كنفرانس اسلامى ص : ٩٨ له دولتهاى تازه استقلال يافته قاره‌هاى آفريقا و آسيا، هر چند وقت يك بار، تشكيل مى‌شد، زمينه ساز ايجاد جنبش غير متعهدها گرديد.
مهمترين اين كنفرانسها، كنفرانس «باندونگ» «٢» در سال ١٩٥٥ بود. اين كنفرانس كه با شركت ٢٨ كشور تشكيل شد، در قطعنامه پايانى خود، اصولى را پايه گذارى كرد كه به شكل‌