بيت المقدس، در سال ١٩٦٠ ضمن عمليات خرابكارانه در مسجد الاقصى، يك بخش آن را به آتش كشيدند. وجدان عمومى مسلمانان كه از اين حادثه جريحه دار شده بود، دولتهاى حاكم بر كشورهاى اسلامى را بر آن داشت تا جهت مقابله با اين نوع عمليات، دست به اتحاد و همكارى بزنند كه در نهايت منجر به تشكيل سازمان كنفرانس اسلامى شد.
٣- جنگ شش روزه اعراب و اسرائيل: جنگ شش روزه اعراب و اسرائيل در سال ١٩٦٧ كه به شكست ارتشهاى عربى در برابر رژيم اشغالگر قدس و از دست رفتن بخشهاى وسيعى از زمينهاى اين كشورها، از جمله بيت المقدس (قدس) انجاميد، شايد يكى از مهمترين انگيزه‌هاى تشكيل كنفرانس اسلامى تلقى شود. «١» قدرت طلبى روزافزون اسرائيل به دنبال اين جنگ و احساس خشم توده‌هاى مسلمان عرب در قبال اين شكست، رژيمهاى محافظه كار عرب را در موقعيتى دفاعى و انفعالى قرار داده، آنان را واداشت تا براى خاموش ساختن آتش احساسات مسلمانان، اقدامى هر چند ظاهرى و نمايشى انجام دهند. از اين رو، اين جنگ و نتايج آن را مى‌توان به عنوان يكى از مهمترين ريشه‌هاى شكل گيرى سازمان كنفرانس اسلامى دانست. «٢» تأسيس سازمان كنفرانس اسلامى‌ در هفدهم آوريل سال ١٩٦٥ م در شهر مكّه، كنگره‌اى با شركت ٢١ كشور اسلامى به رياست ملك فيصل، پادشاه عربستان، تشكيل شد. اين اجلاسيه، در پى كنگره‌هاى قبلى در پاكستان، عربستان، اندونزى، مسائل و مشكلات كشورهاى اسلامى را مورد بررسى قرار داد.
ملك فيصل در نطق افتتاحيه، پيشنهاد تشكيل كنفرانس سران اسلامى را كه از طرف «آدم عثمان»، رئيس جمهور سومالى مطرح شده بود، قرائت كرد كه مورد قبول اعضاى شركت كننده قرار گرفت.