اتحاديه (جامعه) عرب‌ دو هدف اساسى موجب شكل گيرى جامعه عرب در سال ١٩٤٥ شد:
١- آزادى از سلطه بيگانگان.
٢- اشتياق عمومى ملتها و دولتهاى عرب براى نيل به وحدت. «١» كنفرانس مقدماتى به دنبال تلاش و ابتكار دولت مصر در اسكندريه و در سال ١٩٤٤ برگزار شد. در اين كنفرانس، كشورهاى مصر، سوريه، عراق، لبنان، اردن، عربستان سعودى و يمن و نماينده‌اى از فلسطين حضور داشتند.
معاهده تشكيل جامعه عرب در سال ١٩٤٥ بين كشورهاى مزبور امضا شد كه بتدريج كشورهاى ليبى (در سال ١٩٥٣)، سودان (در سال ١٩٦١) و الجزاير (در سال ١٩٦٢) بدان پيوستند. هم اكنون جامعه عرب داراى بيست عضو است كه هشت عضو آن در قاره آفريقا و بقيه در آسيا واقع هستند. ساير كشورها عبارتند از: موريتانى، مراكش (مغرب)، سومالى، تونس، بحرين، كويت، عمان، قطر، امارات متحده عربى و جمهورى يمن (شمالى و جنوبى). «٢» اتحاديه عرب، على رغم آرمانهاى ياد شده، در عمل چندان موفق نبوده است. اين اتحاديه نه تنها نتوانست به وحدت دولتهاى عربى كمكى كند، بلكه در برخى از موارد، مانع وحدت نيز شده است (مانند اتحاد دولتهاى مصر، سوريه، ليبى، يمن). اختلافهاى شديد بين رژيمهاى حاكم بر اين كشورها و اهداف و منافع متضادشان در امور داخلى و سياست خارجى، اتحاديه عرب را به صورت يك سازمان ناتوان و ضعيف درآورده است.
سازمان كشورهاى عرب صادر كننده نفت (آ. اوپك)
كشورهاى عرب نفت خيز از سال ١٩٦٧ يك سازمان جداى از «اوپك» به نام «سازمان كشورهاى عرب صادر كننده نفت عرب» به وجود آوردند كه توجه آن به منافع دولتهاى عرب است. اين سازمان كه در پى تلاشهاى مستمر اتحاديه عرب، نخست توسط كشورهاى عربستان سعودى، ليبى و كويت به وجود آمد، بتدريج كشورهاى ديگر نفت خيز