رسيدگى قرار دهد.» «١» «١- شوراى امنيت مى‌تواند در هر مرحله از اختلاف از آن گونه كه در ماده ٣٣ بدان اشاره شده است يا در هر وضعيت شبيه به آن، به روشها يا ترتيبهاى تصفيه مناسب توصيه نمايد.
٢- شوراى امنيت ملزم است روشهايى را كه طرفين دعوى خود قبلًا براى تصفيه اختلاف قبول كرده‌اند، مورد توجه قرار دهد.» «٢» در تمام موارد و وضعيتهاى مورد اختلاف، هر كشورى مى‌تواند نظر شوراى امنيت يا مجمع عمومى را به آنها جلب كند تا از بروز حالت تخاصم شديد بين طرفين اختلاف يا اقدام به جنگ جلوگيرى شود.
«١- هر عضو ملل متحد مى‌تواند توجه شوراى امنيت يا مجمع عمومى را به هر اختلاف يا وضعيتى از آن گونه كه در ماده ٣٤ بدان اشاره شده است، جلب نمايد.
٢- هر كشورى كه عضو ملل متحد نيست مى‌تواند توجه شوراى امنيت يا مجمع عمومى را به اختلافى كه خود در آن طرف باشد جلب نمايد، مشروط بر اينكه در مورد اختلاف مزبور قبلًا تعهدات مربوط به تصفيه مسالمت آميز مقرر در اين منشور را قبول نمايد.» «٣» فصل هفتم (منشور): اقدام در مورد تهديد عليه صلح‌ فصل هفتم منشور كه از ماده ٣٩ تا ٥١ مى‌باشد از اهميت قابل ملاحظه‌اى برخوردار است. در صورتى كه دولتى تجاوز كند و با اين اقدام، صلح و امنيت بين المللى را مورد تهديد قرار دهد، شوراى امنيت كه مسؤول اوليه حفظ صلح و امنيت بين المللى است، با بررسى موضوع مزبور، راه حلهايى را- مرحله به مرحله- مطابق با منشور ملل متحد، در نظر مى‌گيرد.
شوراى امنيت با تمسك به فصل هفتم منشور از زمان تأسيس تاكنون با موقعيتهاى مختلف برخورد كرده كه نمونه بارز آن قطعنامه‌هاى صادر شده شوراى امنيت در خصوص‌