الف- مجمع عمومى:
مجمع عمومى، مركّب از نمايندگان تمام كشورهاى عضو بود و هر كشورى حق يك رأى داشت.
مجمع، يك هيأت مشورتى و توصيه كننده بود و قدرتى براى قانونى كردن تصميمات خود يا قبولاندن آنها نداشت.
مجمع عمومى براى جامعه ملل، بودجه را تهيه و تنظيم مى‌كرد، اعضاى غير دايمى شورا را انتخاب مى‌نمود، عضويت كشورهاى جديد را در جامعه تصويب مى‌كرد و در قراردادهايى كه غير قابل اجرا شده بودند، توصيه مى‌كرد كه تجديد نظر شود.
ب- شوراى اجرايى:
در ابتدا بنا بود شورا از نمايندگان نه كشور- از هر كشور يك نماينده- تشكيل شود: پنج كشور متفق اصلى كه از كشورهاى قدرتمند و فاتح بعد از جنگ بودند، مانند فرانسه، بريتانياى كبير، ايتاليا، ژاپن و ايالات متحده آمريكا. اينان اعضاى دايمى شورا بودند.
چهار كشور كم اهميت‌تر كه براى مدّت معينى توسط مجمع عمومى انتخاب مى‌شدند، اعضاى غير دايم تلقى مى‌شدند. كرسيهاى غير دايم شورا قرار بود به نوبت به اعضاى كوچك مجمع اختصاص داده شود.
اعضاى دايمى شورا- به علت عدم حضور ايالات متحده آمريكا به چهار عضو تقليل يافت، در حالى كه اعضاى غير دايمى به شش عضو افزايش يافت.
آلمان در سال ١٩٢٦ به عضويت جامعه ملل پذيرفته شد و صاحب يك كرسى دايمى گرديد.
اتحاد شوروى (سابق) نيز در سال ١٩٣٤ به جامعه ملل راه يافت و كرسى دايمى ديگرى را اشغال كرد.
وظايف شورا عبارت بود از:
١- تنظيم برنامه‌هايى براى كاهش تسليحات.
٢- پيش بينى راههايى كه مجمع براى حمايت از دولتهاى عضو در مقابل تجاوز بايد در پيش گيرد.