همكارى نظامى و سياسى جهان قديم (اروپا) و جهان جديد (آمريكا) شد. در قدم بعدى، قطعنامه «واندنبرك- كنالى» سناى آمريكا در يازدهم ژوئن ١٩٤٨ به آن كشور اجازه داد كه تعهداتى را خارج از مرزهاى آمريكا بپذيرد. سرانجام، مذاكرات واشنگتن به نتيجه رسيد و پيمان‌آتلانتيك شمالى در چهارم آوريل ١٩٤٩ به امضاء رسيد. «١» اعضاى پيمان ناتو عبارتند از: آمريكا، فرانسه، انگلستان، ايتاليا، هلند، بلژيك، لوكزامبورگ، كانادا، اسپانيا، دانمارك، ايسلند، نروژ، پرتغال، يونان، آلمان فدرال (متحد) و تركيه.
ب- ساماندهى و تشكيلات:
١- شوراى آتلانتيك: اين شورا بالاترين مرجع سازمان بوده و از نمايندگان تمام كشورهاى عضو تشكيل مى‌شود. جلسه‌هاى آن با شركت وزيران يا نمايندگان دايمى تشكيل مى‌گردد. جلسه‌ها در سطح وزيران خارجه، جنگ و اقتصاد، سالى دوبار و جلسه‌ها در سطح نمايندگان، حدّاقل هفته‌اى يكبار انجام مى‌شود. اين شورا، جهتها و اهداف سياسى پيمان را بر اساس توافق (نه بر اساس اكثريت) تعيين مى‌كند.
٢- كميته برنامه ريزى دفاعى: اين كميته از اعضايى تشكيل مى‌شود كه در سيستم دفاعى يكپارچه پيمان آتلانتيك عضويت دارند و بالاترين مرجع بررسى سياستهاى نظامى مى‌باشد. كميته برنامه ريزى دفاعى هم در سطح وزيران و هم در سطح نمايندگان دايمى جلسه دارد.
٣- كميته‌هاى وابسته به شورا:
الف- كميته بررسى مشكلات و مسائل جامعه امروزى: اين كميته در سال ١٩٦٩ تأسيس شد و هدف آن بهتر كردن شرايط زندگى در كشورهاى عضو است.
ب- كميته مربوط به امور دفاع هسته‌اى: اين كميته از وزيران دفاع يا جنگ كشورهاى عضو بجز فرانسه، ايسلند و لوكزامبورگ تشكيل مى‌شود.