اختلافهاى خود، توافقهاى كنفرانس «دمبارتن اوكس» را تكميل كرده و به شوراى امنيت در سازمان بين المللى عمومى، حق «وتو» «١» واگذار كردند و بدين ترتيب سرنوشت جهان را به منافع خود پيوند زدند.
در اعلاميه كنفرانس يالتا آمده است:
«ما موافقت كرده‌ايم كه بايد كنفرانسى با شركت ملل متحد در تاريخ پنجم آوريل ١٩٤٥ در «سانفرانسيسكو» تشكيل شود تا منشور اين سازمان را طبق روشهايى كه در گفتگوهاى دوستانه ما در «دومبارتن اوكس» پيشنهاد شده، تهيّه كند.» «٢» ز- كنفرانس سانفرانسيسكو:
اين كنفرانس، در پى دعوت نامه‌هايى كه براى ملتهاى درگير جنگ با دولتهاى محور ارسال شد، در شهر «سانفرانسيسكو» واقع در آمريكا، با حضور پنجاه كشور متحد، تشكيل شد.
موضوعات مورد بحث، با توجه به توافقهاى قبلى دولتهاى متحد، بويژه قدرتهاى بزرگ، در چهار محور تقسيم بندى شد و هر يك مورد مطالعه يك كميسيون جداگانه قرار گرفت.
كميسيون اوّل، به مقاصد عمومى سازمان، اصول و عضويت آن، دبيرخانه و اصلاحات منشور پرداخت. كميسيون دوم، مامورمطالعه اختيارات ومسوءليتهاى مجمع عمومى شد كميسيون سوّم، شور درباره شوراى امنيت را به عهده گرفت و كميسيون چهارم، به مطالعه اساسنامه ديوان بين المللى دادگسترى پرداخت.
سرانجام، نمايندگان پنجاه دولت شركت كننده در كنفرانس، در تاريخ ٢٥ ژوئن ١٩٤٥، به اتفاق آرا، منشور ملل متحد را امضا كردند.