پس از جنگ جهانى اوّل، الغاى خلافت، «١» نفوذ يهوديان در فلسطين و فشار بر مسلمانان، ... موجب برگزارى‌كنگره بزرگ اسلامى شد. «جمعيت اخوان المسلمين مصر» و «نهضتهاى خلافت هندوستان» نقش عمده در سازماندهى اين كنگره‌ها را به عهده داشتند.
در اين رابطه، سه كنگره بزرگ اسلامى توسط ا نجمن مزبور برگزار شد. نخستين آن در سال ١٩٢٦ در قاهره بود كه موضوع اصلى كنگره، مسأله خلافت و چاره جويى در مورد آينده آن بود. دومين كنگره، چند ماه بعد، در مكّه برگزار شد كه هدف عمده آن رسيدگى به وضع حرمين شريفين در هنگام جنگ داخلى عربستان بود. «٢» كنگره سوم در سال ١٩٣١ در بيت المقدس تشكيل شد. در اين كنگره نمايندگانى از كشورهاى اسلامى شركت كرده بودند. مطابق مفاد قطعنامه پايانى كنگره، كشورهاى اسلامى مى‌بايست جهت تقويت روح همكارى و دفاع از مكانهاى مقدس اسلامى و مسلمانان به تشكيل يك سازمان بين المللى مبادرت كنند. «٣» ب- تحولات و وقايع دهه ١٩٦٠ و نياز به وحدت كشورهاى اسلامى‌ عمده‌ترين انگيزه شكل گيرى سازمان كنفرانس اسلامى‌كه بعنوان علت و انگيزه قريب، ذكر مى‌شود مجموعه تحولاتى بوده است كه در دهه ١٩٦٠ در منطقه خاورميانه جريان داشت.
١- نهضت پان عربيسم ناصر: جمال عبدالناصر، رهبر مصر با تكيه بر ناسيوناليسم عرب، حركتى را آغاز كرد كه امكان فروپاشى نظامهاى قبيله‌اى و موروثى كشورهاى منطقه مى‌رفت دولتهاى محافظه كار منطقه در مقابل اين نهضت، نياز به وحدت و همكارى بيشتر احساس كردند. همين امر يكى از عوامل زمينه‌ساز تشكيل سازمان شد.
٢- آتش سوزى در مسجد الاقصى: صهيونيستهاى غاصب و حاكم بر فلسطين و