كنفرانس سال ١٩٨٦ عدم تعهد در پايتخت كشور آفريقايى زيمبابوه با شركت ١٠١ كشور عضو تشكيل شد. عمده‌ترين موضوع بحث «جنگ عراق عليه ايران»، «نژاد پرستى در آفريقاى جنوبى» و «كوشش براى استقلال ناميبيا» بود. كنفرانس با دعوت ابرقدرتها به پايان رقابت و مسابقه تسليحاتى، خواهان برگزارى كنفرانس صلح خاور ميانه و حل و فصل مناقشات اعراب و اسرائيل (فلسطين اشغالى) از راه مسالمت آميز شد. اين كنفرانس را كنفرانس «مبارزه عليه نژاد پرستى آفريقاى جنوبى» نام نهاده‌اند.
٩- بلگراد (يوگسلاوى سابق ١٩٨٨)
كنفرانس بلگراد، در همان شهرى كه نخستين اجلاسيه غير متعهدها در آن برگزار شده بود، شاهد موضعگيريهايى در راستاى زير پا گذاشتن اصول جنبش عدم تعهد بود.
ميزبان كنفرانس (يوگسلاوى) خواستار تغيير بنيادين در اصول جنبش شده، با اصرار خواهان تطبيق جنبش با شرايط نوين بين المللى شد. يوگسلاوى معتقد بود در پايان جنگ سرد و تفاهم قدرتهاى عمده، جنبش عدم تعهد بايد از رويارويى دست كشيده و به سمت مشاركت با قدرتهاى مؤثر جهانى گام بر دارد.
در قطعنامه هاى كنفرانس بر مذاكرات صلح اعراب و اسرائيل (فلسطين اشغالى)، مذاكرات شمال و جنوب، مسائل لبنان و افغانستا تأكيد شده بود.
١٠- جاكارتا (اندونزى ١٩٩٢)
آخرين اجلاس با شركت ٩٥ كشور از اعضاى جنبش برگزار شد و مسائل مهم بين المللى مانند: بوسنى و هرزه گوين، فلسطين و سومالى مورد بحث قرار گرفت.
دبير كل سازمان ملل، پطرس غالى ضمن تاكيد بر تساوى كشورها، آنها را به حفظ صلح، همكاريهاى اقتصادى، برقرارى دموكراسى وحفظ محيط زيست دعوت كرد و در پايان، كشورهاى شركت كننده خواهان تجديد نظر در حق وتو، برقرارى نظم جديد عادلانه جهانى پس از جنگ سرد وجلوگيرى‌از سلطه‌اقتصادى كشورهاى ثروتمند (شمال) وكشورهاى فقير (جنوب) شدند. «١» ارزيابى جنبش عدم تعهد