مطرح شده عبارت بودند از:
١- لغو حق وتوى قدرتهاى بزرگ در شوراى امنيت سازمان ملل متحد.
٢- استقرار نظام نوين و عادلانه در اقتصاد بين الملل.
در اين راستا، شركت كنندگان ضمن دعوت جامعه جهانى به تجديد نظر در منشور ملل متحد، مرحله مبارزات سياسى آزادى طلبانه را به مرحله دستيابى به استقلال اقتصادى تغيير دادند. استقرار نظم اقتصادى نوين و دستيابى به استقلال اقتصادى، در بردارنده تغيير بنيادى در ساختار توليد و تجارت بين المللى بود.
٦- كنفرانس هاوانا (كوبا ١٩٧٩) «١» با شركت ٩٤ كشور در كنفرانس هاوانا، حدود دو سوّم كشورهاى دنيا نهضت عدم تعهد را قبول كرده و به عضويت آن در آمده بودند. در اين كنفرانس، جنبش براى نخستين بار با دو دستگى رو به رو شد؛ گروهى از كشورها از جمله كوبا و ويتنام خواستار پيوستن جنبش به بلوك سوسياليست جهان شدند و در مقابل، تعدادى از كشورها از جمله سنگاپور و زئير لازمه پيشرفت اقتصاد عقب مانده جهان سوم را پيوستن به اردوگاه غرب اعلام كردند. هر چند اين امر با رهنمود كشورهاى معتدل چون هند، موجب دو دستگى جنبش نشد، امّا به عنوان يك ضربه بر ماهيت مستقل آن و اصول عدم تعهد تلقى شد.
٧- دهلى نو (هند ١٩٨٣)
كنفرانس دهلى با شركت ١٠١ كشور عضو تشكيل شد. جنبش در اين نشست، بر مسائل اقتصادى و حقوق انسانى تأكيد بيشترى داشت. نظم نوين اقتصادى كه جنبش خواستار آن بود، هر چند مورد قبول طرف اصلى آن يعنى كشورهاى سرمايه دارى و صنعتى قرار نگرفت، امّا اعضاى جنبش بر آن پافشارى كردند. اين كنفرانس، انجام اقداماتى را در زمينه خود كفائى دسته جمعى توصيه كرده بود.
٨- حراره (زيمبابوه ١٩٨٦)